مولوی_دیوانغزل ها (فهرست)

غزل شمارهٔ 1002

1. چونک کمند تو دلم را کشید

2. یوسفم از چاه به صحرا دوید

3. آنک چو یوسف به چهم درفکند

4. باز به فریادم هم او رسید

5. چون رسن لطف در این چه فکند

6. چنبره دل گل و نسرین دمید

7. قیصر از آن قصر به چه میل کرد

8. چه چو بهشتی شد و قصر مشید

9. گفتم ای چه چه شد آن ظلمتت

10. گفت که خورشید به من بنگرید

11. هر که فسردست کنون گرم شد

12. جمره عشقت بگدازد جلید

13. قیصر رومست که بر زنگ زد

14. اوست که ترسابچه خواندش فرید

15. پرتو دل بود که زد بر سعیر

16. پر شد و بشکافت که هل من مزید

17. دوزخ گفتش که مرا جان ببخش

18. تا بخورم هرک ز یزدان برید

19. برگذر از آتش ای بحر لطف

20. ور نه بمردم تبشم بفسرید

21. گفت که ای آتش قوم مرا

22. زود به من ده که خداشان گزید

23. جمله یکایک به کف او سپرد

24. گفت که نار تو ز نورم رهید

25. تافت ز تبریز رخ شمس دین

26. شمس بود نور جهان را کلید


بعدیقبلی

هیچ نظری ثبت نشده

ابیات برگزیده

* دامن دوست به دست آر و ز دشمن بگسل
* مرد یزدان شو و فارغ گذر از اهرمنان
شعر کامل
حافظ
* تویی در گلشن و برزن تویی در خوبی و حشمت
* گُل حَمْرا بتِ رعنا مه انور شهِ کشور
شعر کامل
جامی
* چند چون طفل ز انگشت کسی شیر کشد؟
* ز استخوان چند کسی ناز طباشیر کشد؟
شعر کامل
صائب تبریزی