1. من آن نیم که بگویم حدیث نعمت او

2. که مست و بیخودم از چاشنی محنت او

3. اگر چو چنگ بزارم از او شکایت نیست

4. که همچو چنگم من بر کنار رحمت او

5. ز من نباشد اگر پرده‌ای بگردانم

6. که هر رگم متعلق بود به ضربت او

7. اگر چه قند ندارم چو نی نوا دارم

8. از آنک بر لب فضلش چشم ز شربت او

9. کنون که نوبت خشم است لطف از این دست است

10. چگونه باشد چون دررسم به نوبت او

11. اگر بدزدم من ز آفتاب ننگی نیست

12. چه ننگ باشد مر لعل را ز زینت او

13. وگر چو لعل ندزدم ز آفتاب کمال

14. گذر ز طینت خود چون کنم به طینت او

15. نه لولیان سیاه دو چشم دزد ویند

16. همی‌کشند نهان نور از بصیرت او

17. ز آدمی چو بدزدی به کم قناعت کن

18. که شح نفس قرین است با جبلت او

19. از او مدزد بجز گوهر زمانه بها

20. اگر تو واقفی از لطف و از سریرت او

21. که نیست قهر خدا را بجز ز دزد خسیس

22. که سوی کاله فانی بود عزیمت او

23. دریغ شرح نگشت و ز شرح می‌ترسم

24. که تیغ شرع برهنه‌ست در شریعت او

25. گمان برد که مگر جرم او طمع بوده‌ست

26. نه بلک خس طمعی بود آن جریمت او