1. نظری نیست، به حال منت ای ماه، چرا؟

2. سایه برداشت ز من مهر تو ناگاه چرا؟

3. روشن است این که مرا، آینه عمر، تویی

4. در تو آهم نکند، هیچ اثر، آه چرا؟

5. گر منم دور ز روی تو، دل من با توست

6. نیستی هیچ، ز حال دلم آگاه چرا؟

7. برگرفتی ز سر من، همگی سایه مهر

8. سرو نورسته من، «انبتک الله» چرا؟

9. دل در آن چاه ز نخ مرد و به مویی کارش

10. بر نمی‌آوری، ای یوسف از آن چاه چرا؟

11. نیک‌خواه توام و روی تو، دلخواه من است

12. می‌رود عمر عزیزم، نه به دلخواه چرا؟

13. پادشاه منی و من، ز گدایان توام

14. از گدایان، خبری نیستت ای ماه چرا؟

15. در ازل، خواند به خود حضرت تو سلمان را

16. «حاش لله» که بود، رانده درگاه چرا؟