1. روزگاری‌ که به عشق از هوسم افکندند

2. بال و پر کنده برون قفسم افکندند

3. ما و من خوش پر و بالی به خیال انشا کرد

4. مور بودم به غرور مگسم افکندند

5. تا کند عبرتم آگاه ز هنگامهٔ عمر

6. در تب و تاب شمار نفسم افکندند

7. خون خشکم جوی از قدر نیرزبد آخر

8. صد ره از پوست برون چو عدسم افکندند

9. نقش پا کرد تصور به تغافل زد و رفت

10. در ره هر که خط ملتمسم افکندند

11. ناز دارم به غباری ‌که ز بیداد فلک

12. سرمه شد تا به ره دادرسم افکندند

13. چه توان ‌کرد سراغ همه زین دشت ‌گم است

14. در پی قافلهٔ بی‌جرسم افکندند

15. شکوهٔ من ز فراموشی احباب خطاست

16. از ادب پیش ‌گذشتم ‌که پسم افکندند

17. سخت زحمتکش اسباب جهانم بیدل

18. چه نمودند که در دیده خسم افکندند