لینک اشتراک گذاری
کپی شد
قاآنی_دیوانغزل ها
غزل شمارهٔ 1 : صدشکر گو‌یم هر زمان هم‌ چنگ را هم‌ جام را
غزل شمارهٔ 2 : زین پس به کار ناید رطل و سبو مرا
غزل شمارهٔ 3 : کنون که برگ و نوا نیست باغ و بستان را
غزل شمارهٔ 4 : ضحاک ‌وار کشته بسی بی گناه را
غزل شمارهٔ 5 : حیران کند جمال تو ماه دو هفته را
غزل شمارهٔ 6 : چه شیرین گفت خسرو این عبارت
غزل شمارهٔ 7 : ز ما صد جان وز آن لب یک عبارت
غزل شمارهٔ 8 : دامن وصل تو گر افتد به دست
غزل شمارهٔ 9 : که بود آن ترک خون‌آشام سرمست
غزل شمارهٔ 10 : دل دیوانه که خود را به سر زلف تو بستست
غزل شمارهٔ 11 : قوت من باده قوتم یارست
غزل شمارهٔ 12 : دل هرجایی من آفت جانست و تنست
غزل شمارهٔ 13 : چه غم ز بی کلهی کآ‌سمان کلاه منست
غزل شمارهٔ 14 : اگر از خوردن می لعل لبت رنگینست
غزل شمارهٔ 15 : آن نه رویست که یک باغ‌ گل و نسرینست
غزل شمارهٔ 16 : زندهٔ جاوید کیست کشتهٔ شمشیر دوست
غزل شمارهٔ 17 : به چشم من همه آفاق پر کاهی نیست
غزل شمارهٔ 18 : یارکی مراست رند و بذله گو
غزل شمارهٔ 19 : دوش‌ رندی خلوتی‌ خوش خالی از اغیار داشت
غزل شمارهٔ 20 : سخن از بوسهٔ آن لعل لب نوش افتاد
غزل شمارهٔ 21 : دل شکسته من آهش ار اثر دارد
غزل شمارهٔ 22 : مرا شوخیست شیرین‌لب که ‌رنگ نیشکر دارد
غزل شمارهٔ 23 : غم عشق تو آ‌زادم ز غم‌های جهان دارد
غزل شمارهٔ 24 : دل تو خاره و جسمت حریر را ماند
غزل شمارهٔ 25 : رفتند دوستان و کم از بیش و کم نماند
غزل شمارهٔ 26 : نگار سرو قد من چو عزم باغ کند
غزل شمارهٔ 27 : لحن اسماعیل آشوبی که در دستان کند
غزل شمارهٔ 28 : ای رفیقان امشب اسماعیل غوغا می‌کند
غزل شمارهٔ 29 : طالع مسعود چیست طلعت محمود
غزل شمارهٔ 30 : شب دوشین‌ که مرا لب به لب نوشین بود

حمایت مالی

حمایت مالی داوطلبانه و اختیاری

ابیات برگزیده

* بیایید بیایید که گلزار دمیده‌ست
* بیایید بیایید که دلدار رسیده‌ست
شعر کامل
مولوی
* مرا تخت زین باشد و تاج ترگ
* قبا جوشن و دل نهاده به مرگ
شعر کامل
فردوسی
* چو از برگ گلش سنبل دمیدست
* ز حسرت در چمن گل پژمریدست
شعر کامل
خواجوی کرمانی