سخن بزرگان
چون خرد كمال گيرد، گفتار نقصان پذيرد.
امام علی (علیه السلام)

حافظ_دیوانغزل ها (فهرست)

غزل شمارهٔ 17

1. سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت

2. آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت

3. تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت

4. جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت

5. سوز دل بین که ز بس آتش اشکم دل شمع

6. دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت

7. آشنایی نه غریب است که دلسوز من است

8. چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت

9. خرقه زهد مرا آب خرابات ببرد

10. خانه عقل مرا آتش میخانه بسوخت

11. چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست

12. همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت

13. ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم

14. خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت

15. ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی

16. که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت


بعدیقبلی

هیچ نظری ثبت نشده

ابیات برگزیده

* گویند که در سینه غم عشق نهان کن
* در پنبه چسان آتش سوزنده بپوشم
شعر کامل
فروغی بسطامی
* نازک شده است خاطر گل ورنه پیش ازین
* در گوش باغ نغمه بلبل گران نبود
شعر کامل
صائب تبریزی
* نرگس همه شیوه‌های مستی
* از چشم خوشت به وام دارد
شعر کامل
حافظ