خواجوی کرمانی_دیوانغزل ها (فهرست)

غزل شمارهٔ 913

1. ای سبزه دمانیده بگرد قمر از موی

2. سر سبزی خط سیهت سر بسر از موی

3. جز پرتو رخسار تو از طره شبرنگ

4. هرگز نشنیدیم طلوع قمر از موی

5. بر طرف بناگوش تو آن سنبل مه پوش

6. افکنده دو صد سلسله بر یکدگر از موی

7. بی‌موی میانت تن من در شب هجران

8. چون موی میانت شده باریکتر از موی

9. موئی ز میانت سر موئی نکند فرق

10. تا ساخته‌ئی موی میانرا کمر از موی

11. موئیست دهان تو و از موی شکافی

12. هنگام سخن ریخته لؤلؤی تر از موی

13. بیرون ز میان تو که ماننده موئیست

14. کس بر تن سیمینت نبیند اثر از موی

15. خواجو چو بوصف دهنت موی شکافد

16. یک نکته نگوید ز دهانت مگر از موی


بعدیقبلی

هیچ نظری ثبت نشده

ابیات برگزیده

* باغ سلام می‌کند سرو قیام می‌کند
* سبزه پیاده می‌رود غنچه سوار می‌رسد
شعر کامل
مولوی
* نقاب گل کشید و زلف سنبل
* گره بند قبای غنچه وا کرد
شعر کامل
حافظ
* دلا در ملک شبخیزی گر از اندوه نگریزی
* دم صبحت بشارتها بیارد زآن دیار آخر
شعر کامل
حافظ