لینک اشتراک گذاری
کپی شد
سعدی_بوستانباب هفتم در عالم تربیت (فهرست)

شمارهٔ 5-حکایت

1. یکی ناسزا گفت در وقت جنگ

2. گریبان دریدند وی را به چنگ

3. قفا خورده گریان وعریان نشست

4. جهاندیده‌ای گفتش ای خودپرست

5. چو غنچه گرت بسته بودی دهن

6. دریده ندیدی چو گل پیرهن

7. سراسیمه گوید سخن بر گزاف

8. چو طنبور بی مغز بسیار لاف

9. نبینی که آتش زبان است و بس

10. به آبی توان کشتنش در نفس؟

11. اگر هست مرد از هنر بهره‌ور

12. هنر خود بگوید نه صاحب هنر

13. اگر مشک خالص نداری مگوی

14. ورت هست خود فاش گردد به بوی

15. به سوگند گفتن که زر مغربی است

16. چه حاجت؟ محک خود بگوید که چیست


بعدیقبلی

هیچ نظری ثبت نشده

حمایت مالی

حمایت مالی داوطلبانه و اختیاری

ابیات برگزیده

* خموش باش که گفتی بسی و کس نشنید
* که این دهل ز چه بام‌ست و این بیان ز کجا
شعر کامل
مولوی
* چو گل به دامن از این باغ می‌بری حافظ
* چه غم ز ناله و فریاد باغبان داری
شعر کامل
حافظ
* میزبانی که ز جان سیر کند مهمان را
* چه ضرورست که آراسته سازد خوان را؟
شعر کامل
صائب تبریزی