صائب تبریزی_دیوانغزل ها (فهرست)

غزل شمارهٔ 4832

1. پامنه بیرون زحد خود کمال این است و بس

2. پیش اهل دید ملک بی زوال این است و بس

3. درد خودبینی بود صد پرده از کوری بتر

4. اختر ارباب بینش را وبال این است وبس

5. خون دل خوردن پشیمانی ندارد در قفا

6. گر شرابی هست درعالم حلال این است و بس

7. چشم پوشیدن جهان را زیر بال آوردن است

8. شاهباز معرفت را شاهبال این است و بس

9. باطن خود را مزین کن به اخلاق جمیل

10. کانچه می ماند به حسن لایزال این است و بس

11. گوش سنگین، سنگ دندان سبک مغزان بود

12. هرزه گویان جهان را گوشمال این است وبس

13. از گناه خود اگر شرمنده ای دیگر مکن

14. شاهد خجلت، دلیل انفال این است و بس

15. خویش رانزدیک می دانی، ازان دوری ز حق

16. دورشو ز اندیشه باطل،وصال این است و بس

17. عشرت ما در رکاب معنی نازک بود

18. عید مانازک خیالان را هلال این است وبس

19. تا مگر بر چون خودی در گفتگو غالب شوند

20. مطلب ارباب علم از قیل و قال این است و بس

21. تا به خودداری گمان علم و دانش، ناقصی

22. چون به نقص خود شدی قایل، کمال این است و بس

23. دست تحسین برسر دوش قلم صائب بکش

24. منتهای فکر ارباب کمال این است و بس


بعدیقبلی

هیچ نظری ثبت نشده

ابیات برگزیده

* گه نعره زدی بلبل گه جامه دریدی گل
* با یاد تو افتادم از یاد برفت آن‌ها
شعر کامل
سعدی
* برگ خرمایم که از من باد زن سازند خلق
* باد سردم در لب است و ریز ریز اجزای من
شعر کامل
خاقانی
* قسمت منصور از دار فنا خمیازه بود
* من کشیدم گوش تا گوش این کمان سخت را
شعر کامل
صائب تبریزی