سیف فرغانی_دیوانغزل ها (فهرست)

غزل شمارهٔ 311

1. آنچه ز تست حال من گفت نمی توانمش

2. چون تو بمن نمی رسی من بتو چون رسانمش

3. هر نفسم فراق تو وعده بمحنتی کند

4. هرچه بمن رسد ز تو دولت خویش دانمش

5. زهرم اگر دهی خورم چون شکر وز غیرتو

6. گرشکری رسد بمن همچو مگس برانمش

7. زخم گر از تو آیدم مرهم روح سازمش

8. رنج چو از تو باشدم راحت خویش خوانمش

9. ملکم اگر جهان بود ترک کنم برای تو

10. اسبم اگر فلک بود در پی تو دوانمش

11. تیر که از کمان تو در طرفی روان شود

12. برکنم از نشانه و در دل خود نشانمش

13. مرد طبیب را خبر از تپش جگر دهد

14. خون دلی که همچو اشک از مژه می چکانمش

15. دل بتو داذه ام ولی باز درین ترددم

16. تا بتو چون گذارمش یا ز تو چون ستانمش

17. سیف اگر ز بهر تو مال فدا کند مرا

18. دست بجان نمی رسد تا بتو برفشانمش


بعدیقبلی

هیچ نظری ثبت نشده

ابیات برگزیده

* چو برداشت پرده ز پیش آفتاب
* سپیده برآمد به پالود خواب
شعر کامل
فردوسی
* حسنی که کامل افتاد ایجاد می کند عشق
* هر قطره اشک این شمع پروانه دگر شد
شعر کامل
صائب تبریزی
* زنگ صحبت را به خلوت می توان از دل زدود
* زندگانی در جهان بی گوشه دل مشکل است
شعر کامل
صائب تبریزی