شاه نعمت‌الله ولی_دیوانغزل ها (فهرست)

غزل شمارهٔ 1417

1. من روح نازنینم از کالبد رمیده

2. من ساغر قریبم از ملک جان رسیده

3. مست می الستم جام بلی به دستم

4. در خلوتی نشستم با دلبر آرمیده

5. در کنج جان مقیمم با اهل دل ندیمم

6. فارغ ز خوف و بی غم ای نور هر دو دیده

7. خورشید جسم و جانم نور مه روانم

8. شهباز لامکانم از آشیان پریده

9. من ناظر خدایم منظور کبریایم

10. هم شاه و هم گدایم دیده چو من ندیده

11. فرزند عشق یارم پروردهٔ نگارم

12. چون گلشکر من و او هستیم پروریده

13. چون نور لطف اویم جز لطف او چه گویم

14. هر نکته ای که گویم او گفته و شنیده

15. درگوشهٔ یقینم با دوست هم قرینم

16. ایمن ز کفر و دینم از این و آن بریده

17. مطلوب طالبانم معشوق عاشقانم

18. من سید زمانم خط بر خودی کشیده


بعدیقبلی

هیچ نظری ثبت نشده

ابیات برگزیده

* از پیر گوشه گیری وسیر از جوان خوش است
* از تیر راستی و کجی از کمان خوش است
شعر کامل
صائب تبریزی
* هیچ نخلی همچو رز در بوستان چالاک نیست
* هیچ دستی در جهان بالای دست تاک نیست
شعر کامل
صائب تبریزی
* نفسی بیا و بنشین سخنی بگوی و بشنو
* که قیامتست چندان سخن از دهان خندان
شعر کامل
سعدی