عطار_دیوانغزل ها (فهرست)

غزل شمارهٔ 657

1. چو دریا شور در جانم میفکن

2. ز سودا در بیابانم میفکن

3. چو پر پشهٔ وصلت ندیدم

4. به پای پیل هجرانم میفکن

5. به دست خویش در پای خودم کش

6. به دست و پای دورانم میفکن

7. به دشواری به دست آید چو من کس

8. چنین از دست آسانم میفکن

9. اگر از تشنگی چون شمع مردم

10. به سیرابی طوفانم میفکن

11. به چشم او کز ابروی کمان کش

12. به دل در تیر مژگانم میفکن

13. زره چون در نمی‌پوشیم از زلف

14. میان تیربارانم میفکن

15. چو پیچ و تاب در زلف تو زیباست

16. به جان تو که در جانم میفکن

17. چو پایم نیست با چوگان زلفت

18. چو گویی پیش چوگانم میفکن

19. چو من جمعیت از زلف تو دارم

20. چو زلف خود پریشانم میفکن

21. خط آوردی و جان می‌خواهی از من

22. ز خط خود به دیوانم میفکن

23. چو شد خاک رهت عطار حیران

24. به خاک راه حیرانم میفکن


بعدیقبلی

هیچ نظری ثبت نشده

ابیات برگزیده

* زردرویی می کشم چون نی ز همراهان خویش
* من که از ذوق سفر هرگز کمر نگشاده ام
شعر کامل
صائب تبریزی
* آن که ما سرگشته اوییم در دل بوده است
* دوری ما غافلان از قرب منزل بوده است
شعر کامل
صائب تبریزی
* حافظ از دست مده دولت این کشتی نوح
* ور نه طوفان حوادث ببرد بنیادت
شعر کامل
حافظ