سخن بزرگان
بخشنده‌ترین مردم کسی است که در هنگام قدرت می‌بخشد.
امام حسین (علیه السلام)

حافظ_دیوانغزل ها (فهرست)

غزل شمارهٔ 22

1. چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست

2. سخن شناس نه‌ای جان من خطا این جاست

3. سرم به دنیی و عقبی فرو نمی‌آید

4. تبارک الله از این فتنه‌ها که در سر ماست

5. در اندرون من خسته دل ندانم کیست

6. که من خموشم و او در فغان و در غوغاست

7. دلم ز پرده برون شد کجایی ای مطرب

8. بنال هان که از این پرده کار ما به نواست

9. مرا به کار جهان هرگز التفات نبود

10. رخ تو در نظر من چنین خوشش آراست

11. نخفته‌ام ز خیالی که می‌پزد دل من

12. خمار صدشبه دارم شرابخانه کجاست

13. چنین که صومعه آلوده شد ز خون دلم

14. گرم به باده بشویید حق به دست شماست

15. از آن به دیر مغانم عزیز می‌دارند

16. که آتشی که نمیرد همیشه در دل ماست

17. چه ساز بود که در پرده می‌زد آن مطرب

18. که رفت عمر و هنوزم دماغ پر ز هواست

19. ندای عشق تو دیشب در اندرون دادند

20. فضای سینه حافظ هنوز پر ز صداست


بعدیقبلی

هیچ نظری ثبت نشده

ابیات برگزیده

* دلم چون برگ بید از آب زیر کاه می لرزد
* وگرنه سینه چون کشتی به دریا می توانم زد
شعر کامل
صائب تبریزی
* می‌ خواه از آن صنم که بناگوش و زلف او
* کافور مشک پرور و مشک مسلسل است
شعر کامل
امیر معزی
* عشق بی جلوه معشوق میسر نشود
* عقل دین کی برد آن وصف که دلّاله کند
شعر کامل
جامی