لینک اشتراک گذاری
کپی شد
سعدی_مواعظقطعه ها
شمارهٔ 121 - در مدح صاحب دیوان : سفینهٔ حکمیات و نظم و نثر لطیف
شمارهٔ 122 : نه آدمیست که در خرمی و مجموعی
شمارهٔ 123 : روز گم گشتن فرزند مقادیر قضا
شمارهٔ 124 : صانع نقشبند بی مانند
شمارهٔ 125 : یکی نصیحت درویش‌وار خواهم کرد
شمارهٔ 126 : ای غره به رحمت خداوند
شمارهٔ 127 : بندگان را ز حد به در منواز
شمارهٔ 128 : بود در خاطرم که یک چندی
شمارهٔ 129 : برای ختم سخن دست بر دعا داریم
شمارهٔ 130 : به قفل و پرهٔ زرین همی توان بستن
شمارهٔ 131 : بردند پیمبران و پاکان
شمارهٔ 132 : حدیث وقف به جایی رسید در شیراز
شمارهٔ 133 : چو رنج برنتوانی گرفتن از رنجور
شمارهٔ 134 : خداوند کشور خطا می‌کند
شمارهٔ 135 : عنکبوت ضعیف نتواند
شمارهٔ 136 : فریاد پیرزن که برآید ز سوز دل
شمارهٔ 137 : نگین ختم رسالت پیمبر عربی
شمارهٔ 138 : هاونا گفتم از چه می‌نالی
شمارهٔ 139 : هر که خیری کرد و موقوفی گذاشت
شمارهٔ 140 : هر که مشهور شد به بی‌ادبی
شمارهٔ 141 : گر بشنوی نصیحت مردان به گوش دل
شمارهٔ 142 : دل منه بر جهان که دور بقا
شمارهٔ 143 : جزای نیک و بد خلق با خدای انداز
شمارهٔ 144 : گروهی از سر بی‌مغز بیخبر گویند
شمارهٔ 145 : هر چه می‌کرد با ضعیفان دزد
شمارهٔ 146 : پدر که جان عزیزش به لب رسید چه گفت؟
شمارهٔ 147 : ملکداری با دیانت باید و فرهنگ و هوش
شمارهٔ 148 : پادشاهان پاسبانانند مر درویش را
شمارهٔ 149 : پروردگار خلق خدایی به کس نداد
شمارهٔ 150 : دل مبند ای حکیم بر دنیا

حمایت مالی

حمایت مالی داوطلبانه و اختیاری

ابیات برگزیده

* طبیب عشق مسیحادم است و مشفق لیک
* چو درد در تو نبیند که را دوا بکند
شعر کامل
حافظ
* دل و جانم به تو مشغول و نظر در چپ و راست
* تا ندانند حریفان که تو منظور منی
شعر کامل
سعدی
* فریب مهربانی خوردم از گردون، ندانستم
* که در دل بشکند خاری که بیرون آرد از پایم
شعر کامل
صائب تبریزی