صائب تبریزی_دیوانغزل ها (فهرست)

غزل شمارهٔ 1827

1. مرا که داغ و کبابم چه دوزخ و چه بهشت

2. مرا که مست و خرابم چه کعبه و چه کنشت

3. نخست پیر خرابات چون قلم قط زد

4. برات روزی ما بر لب پیاله نوشت

5. به آب شور مرا کعبه کی فریب دهد؟

6. که مشربم شده خوگر به آب تلخ کنشت

7. به کلک قاعده دانی شکستگی مرساد

8. که توبه نامه ما با خط شکسته نوشت!

9. هزار بوسه سیراب می توان کردن

10. لب پیاله گر افتد به دست ما لب کشت

11. مرا که واله آن چاک سینه ام صائب

12. کجا گشاده شود دل ز کوچه باغ بهشت؟


بعدیقبلی

هیچ نظری ثبت نشده

ابیات برگزیده

* اندکی کوتاه کن زلف بلند خویشتن
* تا مبادا ناگه افتی در کمند خویشتن
شعر کامل
صائب تبریزی
* گر شبی در خانه جانانه مهمانت کنند
* گول نعمت را مخور مشغول صاحب خانه باش
شعر کامل
فروغی بسطامی
* کسی را که همت بلند اوفتد
* مرادش کم اندر کمند اوفتد
شعر کامل
سعدی