1. با یار بی‌وفا نتوان گفت حال خویش

2. آن به که دم فرو کشم از قیل و قال خویش

3. من شرح حال خویش ندانم که چیست خود؟

4. زیرا که یک دمم نگذارد به حال خویش

5. آنرا که هست طالع ازین کار، گو: بکوش

6. ما را نبود بخت و گرفتیم فال خویش

7. ای دل، نگفتمت که: مخواه از لبش مراد؟

8. دیدی که: چون شکسته شدی از سال خویش؟

9. ای بی‌وفا، ز عشق منت گر خبر شود

10. دانم که شرمسار شوی از فعال خویش

11. چندان مرو، که من به تامل ز راه فکر

12. نقش تو استوار کنم در خیال خویش

13. جد ترا، اگر ز جمالت خبر شود

14. ای بس درودها که فرستد به آل خویش!

15. ما را به خویش خوان و بر خویش بارده

16. باشد که بعد ازین برهیم از ضلال خویش

17. ای اوحدی، مقیم سر کوی یار باش

18. گر در سرای دوست نیابی مجال خویش