لینک اشتراک گذاری
کپی شد
بیدل دهلوی_دیوانغزل ها
غزل شمارهٔ 121 : بی‌سخن باید شنیدن چون نگین نام مرا
غزل شمارهٔ 122 : قاصد به حیرت‌کن ادا تمهید پیغام مرا
غزل شمارهٔ 123 : بسکه چون‌گل پرده‌ها بر پرده شد سامان مرا
غزل شمارهٔ 124 : رخصت نظاره‌ای‌گر می‌دهد جانان مرا
غزل شمارهٔ 125 : سوار برق عمرم‌، نیست برگشتن عنانم را
غزل شمارهٔ 126 : گدازگوهر دل باده ناب است شبنم را
غزل شمارهٔ 127 : وهم راحت صید الفت‌کرد مجنون مرا
غزل شمارهٔ 128 : بسکه‌وحشت کرده‌است آزاد، مجنون‌مرا
غزل شمارهٔ 129 : دام یک عالم تعلق‌گشت حیرانی مرا
غزل شمارهٔ 130 : داغ عشقم‌، نیست الفت با تن‌آسانی مرا
غزل شمارهٔ 131 : به عجزی‌که داری قوی‌کن میان را
غزل شمارهٔ 132 : حیف است‌کشد سعی دگر باده‌کشان را
غزل شمارهٔ 133 : شدی پیر وهمان دربند غفلت می‌کنی جان را
غزل شمارهٔ 134 : عبث تعلیم آگاهی مکن افسرده طبعان را
غزل شمارهٔ 135 : هرچند گرانی بود اسباب جهان را
غزل شمارهٔ 136 : هوس مشتاق رسوایی مکن سودای پنهان را
غزل شمارهٔ 137 : الهی پاره‌ای تمکین رم وحشی نگاهان را
غزل شمارهٔ 138 : چنان پیچیده توفان سرشکم‌کوه و هامون را
غزل شمارهٔ 139 : نظر برکجروان از راستان بیش است‌گردون‌را
غزل شمارهٔ 140 : نمی‌دانم چه تنگی درهم افشرد آه مجنون را
غزل شمارهٔ 141 : اگر اندیشه کند ط‌رز نگاه او را
غزل شمارهٔ 142 : به‌گلشنی‌که دهم عرض شوخی او را
غزل شمارهٔ 143 : سرمه سنگین نکند شوخی چشم اورا
غزل شمارهٔ 144 : مکن ز شانه پریشان دماغ‌گیسو را
غزل شمارهٔ 145 : کیست بردارد ز اهل معرفت ناز تو را
غزل شمارهٔ 146 : حسن شرم آیینه داند روی تابان ترا
غزل شمارهٔ 147 : کرده‌ام سرمشق حیرت سرو موزون تورا
غزل شمارهٔ 148 : به حیرت آینه پرداختند روی تو را
غزل شمارهٔ 149 : گداز سعی دلیل است جستجوی تو را
غزل شمارهٔ 150 : مغتنم‌گیرید دامان دل آگاه را

حمایت مالی

حمایت مالی داوطلبانه و اختیاری

ابیات برگزیده

* عزتم بین که بر آرنده ی حاجات هنوز
* از لبم نام تو هنگام دعا نشنیده است
شعر کامل
عرفی شیرازی
* چه سخن کرد به چشم و چه شکر گفت ز لب؟
* که رواج شکر و قیمت بادام برفت
شعر کامل
اوحدی
* رخ برافروز که فارغ کنی از برگ گلم
* قد برافراز که از سرو کنی آزادم
شعر کامل
حافظ